hoe verdelen we een vakantiehuis in het buitenland bij scheiding

Een vakantiehuis in het buitenland valt niet onder Nederlandse verdeelregels

Een vakantiehuis in het buitenland wordt meestal verdeeld volgens het recht van het land waar het huis staat. Nederlandse wetten over scheiden, zoals boek 1 van het Burgerlijk Wetboek, regelen wel de scheiding zelf en de verdeling van bezittingen in Nederland. Maar voor onroerend goed in het buitenland geldt vaak het recht van dat land. Dat betekent dat een huis in Frankrijk volgens Franse regels wordt verdeeld, en een huis in Spanje volgens Spaanse regels, ook als de scheiding in Nederland wordt uitgesproken.

Dit maakt de verdeling van een vakantiehuis vaak lastiger dan die van spullen of geld in Nederland. Sommige landen kennen bijvoorbeeld andere regels over gezamenlijk eigendom, over wie er in de woning mag blijven wonen, of over hoe een verkoop precies verloopt. Ook kan het zijn dat een notaris in het andere land moet meekijken, naast de Nederlandse notaris die de scheiding afhandelt. Voor de verdeling van pensioen bestaat er wel een aparte Nederlandse regeling, zie hier hoe pensioen wordt verdeeld na een scheiding. Voor het vakantiehuis is dat dus anders. Wie te maken heeft met een scheiding waarbij ook andere zaken tegelijk lopen, zoals een verhuizing, kan hier lezen wat eerst geregeld moet worden.

Waar dit uit volgt: boek 1 BW en internationaal recht

Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek, artikel 150 en verder, regelt de echtscheiding zelf: hoe die wordt aangevraagd en wat er in Nederland verdeeld moet worden. Voor bezittingen in het buitenland, zoals een vakantiehuis, bepaalt het internationale recht meestal dat het recht van het land waar de woning staat, van toepassing is. Dit heet ook wel het recht van de plaats waar het onroerend goed ligt. Welk recht precies geldt en hoe de verdeling in dat land werkt, verschilt per land. Daarvoor is de wetgeving van het land zelf nodig, niet de Nederlandse wet.